Last van Tsundoku?

Tsundoku: een Japanse term voor de gewoonte om boeken te kopen, ze te stapelen en ze vervolgens ongelezen te laten liggen.

Na een geslaagde opruimsessie eerder deze maand vroeg een dame mij of ik nog tips had voor haar boeken. Ik stak van wal over hoe je keuzes kunt maken in wat je wel en niet bewaart en stelde de vraag wat boeken voor haar betekenen. Al snel werd me duidelijk dat ze eigenlijk helemaal niets weg wilde doen, maar vooral wilde weten hoe je een grote hoeveelheid boeken toch handig kunt bewaren. En als boekenliefhebber snapte ik dat helemaal.

Boeken zijn fijn. Ze staan leuk, herbergen kennis en verhalen, je kunt erover praten, erbij wegdromen en misschien pronken ze in jouw huiskamer als visitekaartje van je belezen persoonlijkheid. Dat is allemaal prima.

In mijn persoonlijke opruimjaar kwamen ook mijn eigen boeken voorbij. Ooit bezat ik er heel veel. Ik zette ze op Marktplaats en stond op de vrijmarkt, maar dat leverde weinig op. Dus gaf ik ze weg, doneerde ze aan boekenkastjes en mini-biebjes, en herlas sommige old time favourites — om er vervolgens achter te komen dat ik complete verhaallijnen en plots totaal vergeten was. Daarna mochten ze alsnog weg. De kampeerspullen pasten inmiddels op zolder!

Er komen nog steeds genoeg boeken voorbij. Via via en via de bibliotheek. Nu bezit ik alleen nog mijn favorieten en de boeken die ik nog wil lezen.

Nou ja… wil?

Toen ik dertig werd, vroeg ik Oorlog en Vrede voor mijn verjaardag, omdat ik Anna Karenina zo mooi had gevonden. Ik ben nu 46 en het boek heeft alle opruimrondes overleefd. Al ruim zestien jaar ongelezen in de kast.

Moet ik mezelf nog bewijzen dat ik zo’n boek aankan? Ik geef mezelf tot mijn vijftigste ;-) 

Het 'mag' altijd blijven of weg natuurlijk en ik kies dit keer voor houden!

Heb jij ook zo'n boek?

Liefs Marleen